Τι γνωρίζουμε για τους Μετεωρίτες

Τι γνωρίζουμε για τους Μετεωρίτες

Η μελέτη των μετεωριτών μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς σχηματίστηκε αρχικά το ηλιακό μας σύστημα και πώς αυτό εξελίχθηκε. Οι μετεωρίτες προέρχονται από μία πληθώρα ουράνιων σωμάτων: δορυφόρους όπως η Σελήνη, πλανήτες όπως ο Άρης και αστεροειδείς όπως η Εστία. Είναι κομμάτια πετρώματος που έχουν αποκολληθεί από το μητρικό τους σώμα εξαιτίας προσκρούσεων αστεροειδών στην επιφάνειά τους.

Όταν τα σώματα αυτά βρεθούν σε τροχιά τέτοια που να τέμνει την αντίστοιχη της Γης, τότε επέρχεται η πτώση τους, δημιουργώντας μοναδικές φλεγόμενες μπάλες, καθώς εισέρχονται στον ουρανό με ταχύτητα που ξεπερνά τα 15-20 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

Η μελέτη τους μας αποκαλύπτει πληροφορίες που σχετίζονται με την ηλικία και τις διαδικασίες σχηματισμού τους, την αλληλεπίδραση λιθόσφαιρας-επιφάνειας-ατμόσφαιρας ενώ βρίσκονταν στο μητρικό τους σώμα προέλευσης κ.α. Επίσης, πολλοί μετεωρίτες – αυτό αποτελεί και δικό μου κομμάτι έρευνας- μας δίνουν πληροφορίες σχετικά με τη θερμοκρασία και την πίεση που αναπτύχθηκε κατά την πρόσκρουση των αστεροειδών στο μητρικό σώμα.

Ας δούμε λοιπόν το τι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για αυτά τα διαστημικά σώματα που τόσο μας έχουν απασχολήσει.

1. Τι είναι “μετεωρίτης”;

Πολύ απλά, οι μετεωρίτες είναι κομμάτια πέτρας/μετάλλου, που αιωρούνται στο διάστημα, έρμαια της βαρύτητας των γειτονικών -κατά κανόνα μεγαλύτερων- σωμάτων. Αυτά τα διαστημικά κομμάτια όταν φτάσουν να πέσουν στην επιφάνεια της Γη ονομάζονται μετεωρίτες.

Βέβαια, ανάλογα με το μέγεθος των κομματιών, τους δίνουμε διαφορετικά ονόματα. Επίσης, στην ονοματοδοσία λαμβάνουμε υπόψη μας και την τελική μοίρα του εκάστοτε αντικειμένου. Εισήλθε στην ατμόσφαιρα της Γης; Εξερράγη/διαλύθηκε εκεί, ή συγκρούστηκε τελικά με το έδαφος; Οπότε ένας ακριβέστερος ορισμός του μετεωρίτη είναι ο εξής: Μετεωρίτης είναι ένα στέρεο θραύσμα αστεροειδή ή κομήτη, που επιβιώνει μετά τη σύγκρουση με την επιφάνεια της Γης. Μπορεί να έχει πετρώδη σύσταση (κυρίως πυρίτιο), ή μεταλλική (κυρίως σίδηρος και νικέλιο), ή να είναι μείγμα των δύο. Αν αυτό που επιβίωσε από τη σύγκρουση έχει μέγεθος μικρότερο των δύο χιλιοστών, το λέμε μικρομετεωρίτη.

2. Πόσο συχνά πέφτουν στη Γη μετεωρίτες;

Εκτιμάται ότι κάθε χρόνο φτάνουν στην επιφάνεια της Γης περίπου 500 μετεωρίτες, με μέγεθος από βόλου έως μπάλας του μπάσκετ, ή και μεγαλύτεροι. Από αυτούς, στα χέρια των επιστημόνων φτάνουν περίπου οι πέντε. Οι καταγεγραμμένες πτώσεις συνολικά είναι πάνω από χίλιες. Λίγοι μετεωρίτες είναι αρκετά μεγάλοι και γρήγοροι για να δημιουργήσουν κρατήρα, όμως αναφορές ζημιάς σε σπίτια ή τραυματισμοί ζώων και ανθρώπων είναι πολύ πιο συχνά φαινόμενα. Μετεωρίτες σαν αυτόν στη Μέκκα είναι κάτι σπάνιο, ενώ κάτι σαν την έκρηξη της Τουνγκούσκα, έχουμε ίσως κάθε 100 χρόνια. Σύγκρουση που θα δημιουργήσει κρατήρα 20 χιλιομέτρων συμβαίνει στη Γη περίπου κάθε ένα εκατομμύριο χρόνια.

3. Ποια η διαφορά του μετεωρίτη με τον αστεροειδή;

Ο αστεροειδής είναι μια κατά κανόνα πολύ μεγαλύτερη βραχώδης/μεταλλική μάζα, σε τροχιά γύρω από τον ήλιο. Οι περισσότεροι είναι μαζεμένοι στη ζώνη των αστεροειδών, ανάμεσα στον Άρη και τον Δία. Συνήθως μετράμε τις διαστάσεις του σε χιλιόμετρα (εκείνος που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους είχε διάμετρο 15 χιλιόμετρα, για παράδειγμα). Πολύ συχνά, ένας μετεωρίτης μπορεί να είναι θραύσμα αστεροειδούς.

4. Ποια η διαφορά του μετεωρίτη με τον κομήτη;

Ο κομήτης μοιάζει πολύ με έναν αστεροειδή. Διαφέρει επειδή εκτός από μέταλλο και βράχο, αποτελείται και από πάγο (συνήθως νερού, μεθανίου, αμμωνίας), και επειδή η τροχιά του είναι πολύ ελλειπτική. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, όταν ο κομήτης πλησιάζει τον ήλιο, μεγάλο μέρος του να λιώνει, και να ακολουθεί από πίσω, δημιουργώντας την ουρά που βλέπουμε στον ουρανό. Ας πούμε, ένας κομήτης με διάμετρο ένα χιλιόμετρο, κάπου στη γειτονιά του Πλούτωνα θα ήταν μια συμπαγής μάζα πάγου. Περνώντας τον Δία και πλησιάζοντας προς τον Άρη όμως, ο πάγος θα άρχιζε να λιώνει. Η ουρά του κομήτη σε πλήρη ανάπτυξη θα είχε μήκος όσο η απόσταση μεταξύ των δύο πλανητών, περίπου 500 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

5. Ποια η διαφορά του μετεωρίτη με το πεφταστέρι;

Το μέγεθος. Ένα “αστέρι που πέφτει” στο νυχτερινό ουρανό, φωτεινό σαν την Αφροδίτη ας πούμε, είναι ένα χαλικάκι βάρους 1 γραμμαρίου, που εισήλθε στην ατμόσφαιρα και θα γίνει σκόνη. Νέφη τέτοιων κόκκων βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο, και διασταυρώνονται με τη Γη συγκεκριμένες μέρες του χρόνου. Όταν αυτό συμβαίνει καλοκαίρι, γίνεται και ρεπορτάζ στις ειδήσεις. Έχουν αναλυθεί κόκκοι σκόνης και άμμου, που έχει αποδειχθεί ότι έχουν εξωγήινη προέλευση. Αυτούς τους κόκκους, τους λέμε μικρομετεωρίτες.

6. Τι είναι το “μπαμ” που ακούγεται καθώς πέφτει ο μετεωρίτης;

Το λεγόμενο “sonic boom” είναι ο ήχος που ακούγεται όταν κάτι σπάει το φράγμα του ήχου. Είναι ένας έντονος, τραχύς κρότος. Η ταχύτητα του ήχου είναι περίπου 340 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, ή 1200 χιλιόμετρα ανά ώρα. Σήμερα εκτιμάται ότι ο μετεωρίτης είχε ταχύτητα 54.000 χιλιομέτρων την ώρα, οπότε καταλαβαίνεις. Τέτοιους ήχους ακούμε σε διάφορες περιπτώσεις στη φύση. Όταν πέφτει ένας κεραυνός, ας πούμε, ο αέρας γύρω του θερμαίνεται (στους 27.000 βαθμούς Κελσίου) και διαστέλλεται πολύ απότομα, προκαλώντας το μπουμπουνητό. Το φράγμα του ήχου σπάνε όπως ξέρεις και πολλά πολεμικά αεροσκάφη, αλλά ο πιο παλιός και απλός τρόπος να το καταφέρεις ακόμα και μόνος σου είναι να χτυπήσεις ένα μαστίγιο. Με τις κατάλληλες κινήσεις, η ουρά του σπάει το φράγμα του ήχου και αυτό προκαλεί τον χαρακτηριστικό ήχο που ξέρεις.

7. Γιατί αργεί τόσο να ακουστεί το sonic boom;

Ακριβώς επειδή η ταχύτητα του ήχου είναι 340 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή πάρα πολύ αργά σε σχέση με τον μετεωρίτη και το φως. Για τον ίδιο λόγο η βροντή ακούγεται αρκετή ώρα μετά την αστραπή.

8. Τι γνωρίζουμε για τους κρατήρες πρόσκρουσης;

Η ελάχιστη ταχύτητα με την οποία πρέπει να φτάσει ο μετεωρίτης στο έδαφος για να σχηματιστεί κρατήρας, είναι 40.000 χιλιόμετρα την ώρα (τα υπερηχητικά Concorde, πετούσαν με μέση ταχύτητα 2.000 χιλιομέτρων την ώρα). Στη φωτογραφία βλέπεις τον χαρακτηριστικότερο κρατήρα μετεωρίτη στη Γη, που βρίσκεται στην Αριζόνα (πρόσεξε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στο πάρκινγκ, για μια αίσθηση της κλίμακας). Συνολικά, περίπου 170 έχουν απομείνει, διαμέτρου από μερικές δεκάδες μέτρα έως 300 χιλιόμετρα. Τα καιρικά και γεωλογικά φαινόμενα της Γης τους διαβρώνουν αρκετά γρήγορα, έτσι οι πιο πολλοί από τους 170 έχουν ηλικία μικρότερη από 500 εκατομμύρια χρόνια, αν και ο παλαιότερος φαίνεται να σχηματίστηκε πριν δύο δισεκατομμύρια χρόνια.

9. Τι έχουμε μάθει από τους μετεωρίτες;

Αναφέρω ενδεικτικά δύο.

α. Ξέρουμε ότι η Γη αποτελείται από έναν θερμό πυρήνα σιδήρου-νικελίου (γι’ αυτό έχει και μαγνητικό πεδίο), ενώ γύρω από αυτόν συγκεντρώνονται τα πετρώματα του μανδύα. Φαίνεται ότι οι διαδικασίες που προκαλούν αυτόν τον διαχωρισμό υλικών συμβαίνουν και στους αστεροειδείς. Μιας και οι μετεωρίτες είναι θραύσματα αστεροειδών, κάτι τέτοιο εξηγεί και γιατί συναντούμε δύο κατηγορίες μετεωριτών, τους μεταλλικούς (κυρίως σίδηρο-νικέλιο) και τους πετρώδεις (κυρίως πυρίτιο –το τρίτο πιο άφθονο στοιχείο και στη Γη, μετά τον σίδηρο και το οξυγόνο). Δεν είναι τυχαίο ότι το 1866, ο πρώτος γεωλόγος που πρότεινε την ύπαρξη γήινου μεταλλικού πυρήνα, το έκανε βασισμένος στη μελέτη των μετεωριτών.

β. Το 1969 έπεσε στην Αυστραλία ένας μετεωρίτης που ανήκε σε μια σπάνια κατηγορία, τους ανθρακοχονδρίτες, και περιείχε μετρήσιμες ποσότητες νερού και οργανικών ενώσεων. Αποδείχθηκε τότε ότι μέσα στο μετεωρίτη υπήρχαν πέντε διαφορετικά αμινοξέα, του είδους που συμμετέχουν στο σχηματισμό πρωτεϊνών. Όμως, είναι αδύνατο αυτά τα αμινοξέα να προέρχονται από ζωντανούς ιστούς, επειδή ήταν οπτικός ανενεργά. (όλα τα αμινοξέα όλων των ζωντανών οργανισμών στη Γη, είναι οπτικός ενεργά). Το αυτονόητο συμπέρασμα είναι πως τα αμινοξέα σχηματίστηκαν στο μετεωρίτη με αμιγώς χημικό τρόπο, που δεν έχει σχέση με τη ζωή. Η μελέτη του μετεωρίτη έκανε ακόμα πιο πιθανή την άποψη ότι υπό κατάλληλες προϋποθέσεις συντελούνται χημικές μεταβολές σε μη έμβια συστήματα, που οδηγούν στην κατεύθυνση της ζωής.

10. Τι θα συνέβαινε αν ο αστεροειδής 50 μέτρων συγκρουόταν με τη Γη;

Για να δούμε. Πρόσφατα δημοσιεύτηκε μια εργασία πάνω στο θέμα “τι θα συμβεί αν συγκρουστεί με τη Γη ένας αστεροειδής διαμέτρου 50 μέτρων, με ταχύτητα 12.7 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, και υπό γωνία 45 μοιρών”. Το πιθανότερο είναι ότι θα διαλυόταν στην ατμόσφαιρα, απελευθερώνοντας βέβαια ιλιγγιώδη ενέργεια -ίση με 138 ατομικών βομβών σαν της Χιροσίμα. Φανταστείτε αυτό που είδαμε στα βίντεο του μετεωρίτη της Ρωσίας πριν μερικά χρόνια πολλές χιλιάδες φορές ακόμα πιο έντονο. Αν έπεφτε λοιπόν σε μία πυκνοκατοικημένη περιοχή -πες Νέα Υόρκη- τα αποτελέσματα θα ήταν χαοτικά, απολύτως τοπικά όμως.

Τα σφοδρότερα χτυπήματα μετεωριτών της Ιστορίας

Ο αγαπημένος μας μπλε πλανήτης βάλλεται από διαστημικά συντρίμμια όλη την ώρα, καθώς όμως τα περισσότερα καίγονται και διαλύονται στην ατμόσφαιρα αυτό δεν αποτελεί συνήθως πρόβλημα.

Κι όταν κάποιος μετεωρίτης καταφέρει να διαπεράσει την καταστρεπτική δύναμη της γήινης ατμόσφαιρας, φτάνει στο έδαφος σε μέγεθος πέτρας, με τη ζημιά που μπορεί να κάνει στο σπίτι του ανθρώπου να ελαχιστοποιείται καθοριστικά.

Βέβαια, μια στο τόσο (με το «τόσο» να είναι μερικές χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια!) κάποιοι τεράστιοι μετεωρίτες καταφέρνουν να προσκρούσουν στη Γη σχεδόν άθικτοι και τότε κάνουν μεγάλη ζημιά!

Παρά το σπάνιο του φαινομένου, οι συγκρούσεις αυτές μένουν αξιοσημείωτες, με τα σημάδια που αφήνουν στο γήινο τοπίο να λειτουργούν ως ζοφερή υπενθύμιση για τη δύναμη του Σύμπαντος, που μπορεί να εξαφανίσει όποτε το θελήσει την ανθρώπινη παρουσία στον κόσμο.

Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από εκπληκτικούς κρατήρες που άφησαν στο πέρασμά τους οι κοσμικές απειλές που απείλησαν με οριστική εξαφάνιση τη ζωή στη Γη…

Κρατήρας Barringer – Αριζόνα, ΗΠΑ

Ως το «σπίτι» του περίφημου Grand Canyon, η Αριζόνα αποφάσισε πριν από περίπου 50.000 χρόνια να προσθέσει άλλη μια τουριστική ατραξιόν στην επιφάνειά της, ζητώντας τη βοήθεια των άστρων. Και τότε ένας μετεωρίτης διαμέτρου 50 μέτρων εισάκουσε τις παρακλήσεις και άφησε στην έρημο έναν κρατήρα μήκους 1,5 χιλιομέτρου και βάθους 180 μέτρων. Οι επιστημονικοί υπολογισμοί εκτιμούν την ταχύτητα του μετεωρίτη τη στιγμή της πρόσκρουσης σε περισσότερα από 45.000 χλμ/ώρα, ενώ το μέγεθος της έκρηξης θεωρείται ότι ήταν 150 φορές ισχυρότερο από την ατομική βόμβα που έπληξε τη Χιροσίμα, κονιορτοποιώντας ως αποτέλεσμα τον μετεωρίτη. Το περιβάλλον τοπίο είναι μάλιστα γεμάτο από μια «ομίχλη» τηγμένου νικελίου και σιδήρου…

Κρατήρας Λίμνης Bosumtwi – Γκάνα

Όταν συναντάς μια φυσική λίμνη σε σχεδόν τέλειο σφαιρικό σχήμα, πρέπει να την ψυλλιαστείς τη δουλειά. Όπως στην περίπτωση της λίμνης Bosumtwi, έναν φυσικό ταμιευτήρα νερού διαμέτρου 8 χιλιομέτρων που δημιουργήθηκε όταν ένας μετεωρίτης με διάμετρο 150 μέτρων έπληξε την περιοχή πριν από 1,3 εκατομμύρια χρόνια. Οι έρευνες στην περιοχή δεν είναι εύκολες, τόσο λόγω του πυκνού τροπικού δάσους που περιβάλλει τη λίμνη όσο και της ντόπιας φυλής που τη θεωρεί ιερή, κάνοντας οποιαδήποτε απόπειρα επιστημονικής μελέτης σταυρόλεξο για καλούς λύτες. Παρόλα αυτά, ο κρατήρας παραμένει ένας από τους πλέον καλοδιατηρημένους της Γης, μνημείο της καταστρεπτικής δύναμης του Σύμπαντος…

Λίμνη Mistastin – Λαμπραντόρ, Καναδάς

Ήταν μόλις πριν από 38 εκατομμύρια χρόνια όταν εμφανίστηκε η εντυπωσιακότατη τρύπα, διαστάσεων 17×11 χιλιομέτρων, η οποία ωστόσο ήταν αρχικά πολύ μεγαλύτερη: η διάβρωση του εδάφους από τη δολιοφθορά των παγετώνων στα τόσα εκατομμύρια χρόνια την έχουν συρρικνώσει στις σημερινές της διαστάσεις. Το περίεργο με τον συγκεκριμένο κρατήρα, αντίθετα με το σφαιρικό σχήμα των περισσότερων που έχουν εντοπιστεί, είναι η ελλειπτική περιφέρειά του, γεγονός που υποδεικνύει ότι η διαστημική πέτρα χτύπησε το έδαφος από μικρή γωνία πρόσπτωσης. Ακόμα πιο περίεργο είναι το μικρό νησάκι στο κέντρο της λίμνης, κάτι που ενδέχεται να υποδηλώνει ότι πρόκειται για τη «μύτη» ενός πιο περίπλοκου πλέγματος κρατήρων…

Βράχος Gosses – Αυστραλία

Εξίσου εντυπωσιακός τόσο από το έδαφος όσο και από αέρος, ο κρατήρας αυτός των 142 εκατομμυρίων χρόνων ζωής και διαμέτρου 24 χιλιομέτρων, κοντά στο κέντρο της Αυστραλίας, σχηματίστηκε όταν ένας αστεροειδής διαμέτρου 20 χιλιομέτρων χτύπησε την επιφάνεια της Γης με ταχύτητα 64.000 χλμ/ώρα, ανοίγοντας τρύπα 4.800 μέτρων! Κι αν αναρωτιέστε, είναι το ενεργειακό ανάλογο 22.000 μεγατόνων TNT, κάτι που υποδεικνύει ότι η ζωή στην ήπειρο πέρασε δύσκολες στιγμές από την εν λόγω πρόσκρουση…

Λίμνες Clearwater – Κεμπέκ, Καναδάς

Την ώρα που ένας τεράστιος κρατήρας είναι εντυπωσιακότατος, σκεφτείτε να βρεθούν δύο από δαύτους δίπλα-δίπλα! Αυτό ακριβώς συνέβη όταν ένας αστεροειδής διαχωρίστηκε στα δυο μπαίνοντας στη γήινη ατμόσφαιρα κάπου 290 εκατομμύρια χρόνια πριν, δημιουργώντας δύο κολοσσιαίους κρατήρες στην ανατολική ακτή του Κόλπου Hudson. Έκτοτε βέβαια, τόσο η διάβρωση του εδάφους όσο και οι παγετώνες έχουν «φάει» το μεγαλύτερο τμήμα των αρχικών κρατήρων, ό,τι απέμεινε ωστόσο παραείναι εντυπωσιακό. Η μεγάλη λίμνη έχει πλέον διάμετρο 32 χιλιομέτρων και η μικρότερη αγγίζει τα 22 χιλιόμετρα, ένα μικρό ποσοστό δηλαδή του αρχικού τους μεγέθους…

Κρατήρας Tunguska – Σιβηρία, Ρωσία

Εδώ τα πράγματα δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα, καθώς ο μετεωρίτης δεν άφησε κανένα ίχνος, κάνοντας την υπόθεση αντικείμενο διαμάχης για το τι πράγματι χτύπησε την απομονωμένη γωνιά της Σιβηρίας πριν από μόλις 106 χρόνια. Για το μόνο που μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι κάτι μεγάλο και κινούμενο πολύ γρήγορα έπληξε την περιοχή κοντά στον ρωσικό ποταμό Tunguska τον Ιούνιο του 1908, ισοπεδώνοντας περισσότερα από 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασικής έκτασης. Η έκρηξη ήταν μάλιστα τόσο ισχυρή που καταγράφηκε από σεισμογράφους της Βρετανίας! Η έλλειψη μεταλλικών στοιχείων στην ευρύτερη περιοχή υποδηλώνει ότι το ουράνιο σώμα πρέπει να ήταν κομήτης και όχι μετεωρίτης, αν και η επιστημονική ετυμηγορία δεν έχει καταλήξει ακόμα. Όσο για την άποψη εκείνων που υποστηρίζουν εξωγήινη δραστηριότητα στην περιοχή, παρά την εντελώς αβάσιμη και τελείως υποθετική φύση της θεωρίας, την έχει την πλάκα της…

Κρατήρας Manicouagan – Καναδάς

Ο ταμιευτήρας Manicouagan, γνωστός επίσης ως «το μάτι του Κεμπέκ», σχηματίστηκε πριν από 212 εκατομμύρια χρόνια όταν ένας αστεροειδής μήκους 5 χιλιομέτρων χτύπησε την περιοχή. Η μήκους 100 χιλιομέτρων τρύπα διαβρώθηκε έκτοτε πολύ, το μέγεθός της δεν κρύβεται όμως. Το εντυπωσιακότερο με τον συγκεκριμένο κρατήρα είναι ότι αντί να γεμίσει με νερό και να γίνει μια σφαιρική λίμνη, παραμένει εν πολλοίς ξηρά, η οποία περιβάλλεται από ένα υδάτινο δαχτυλίδι. Κάτι που τον κάνει φυσικά ιδανικό για να χτίσεις εκεί το κάστρο σου…

Λεκάνη Sudbury – Οντάριο, Καναδάς

Στον Καναδά και πάλι, καθώς φαίνεται ότι αυτή είναι η χώρα που προτιμούν οι πελώριοι μετεωρίτες, σαν τη Νέα Υόρκη που λατρεύουν οι -κινηματογραφικοί- εξωγήινοι! Επιστρέφοντας στο θέμα μας όμως, ο κρατήρας της συγκεκριμένης λεκάνης είναι ο μεγαλύτερος όλων στον Καναδά: με μήκος 65 χιλιομέτρων, πλάτος 25 χιλιομέτρων και βάθος στα 14 χιλιόμετρα, ο κρατήρας με ζωή 1,85 δισεκατομμυρίων ετών στεγάζει σήμερα περισσότερους από 160.000 ανθρώπους αλλά και άφθονες μεταλλευτικές εταιρίες, οι οποίες ανακάλυψαν πριν από έναν αιώνα ότι η λεκάνη παραείναι πλούσια σε σίδηρο και νικέλιο, λόγω του αστεροειδούς. Και μάλιστα τόσο πλούσια που παρέχει το 10% της παγκόσμιας παραγωγής νικελίου του πλανήτη!

Κρατήρας Chicxulub – Μεξικό

Εδώ μιλάμε για ιστορικό και φονικό μετεωρίτη, καθώς όχι μόνο είναι ένας από τους μεγαλύτερους που έπληξαν ποτέ τη Γη σε όλη της την ιστορία, αλλά θεωρείται ότι ήταν η Νο 1 αιτία για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων! Ο φονέας των δεινοσαύρων χτύπησε λοιπόν τον πλανήτη μας κάπου 65 εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν ένας αστεροειδής στο μέγεθος μικρής πόλης έπληξε την περιοχή, με καταστρεπτική μανία ενός δισεκατομμυρίου κιλοτόνων TNT! Συγκρίνετέ τον απλώς με τη φονική έκρηξη της Χιροσίμα, που ανήλθε στους 20 κιλοτόνους TNT, και έχετε ένα μέτρο σύγκρισης! Η πρόσκρουση του αστεροειδούς όχι μόνο άφησε τρύπα στο έδαφος με διάμετρο στα 170 χιλιόμετρα(!), αλλά προκάλεσε και καταιγισμό από σεισμούς, τσουνάμι και ηφαιστειακές εκρήξεις, που άλλαξαν δραματικά το περιβάλλον και σφράγισαν τη μοίρα των ερπετόμορφων φίλων μας. Θαμμένος κάτω από τη Χερσόνησο του Γιουκατάν, ο τεράστιος κυριολεκτικά κρατήρας μπορεί να διακριθεί μόνο από το Διάστημα, γι’ αυτό και άργησαν τόσο οι επιστήμονες να συνειδητοποιήσουν ότι επρόκειτο για κρατήρα…

Θόλος Vredefort – Νότια Αφρική

Την ώρα που ο Κρατήρας Chicxulub κλέβει όλη τη δόξα, αποτελεί λασπόλακκο σε σχέση με τον διαμέτρου 300 χιλιομέτρων Θόλο Vredefort, ο οποίος κατέχει τα πρωτεία της μεγαλύτερης πρόσκρουσης ουράνιου σώματος στη Γη! Μιλώντας για κοσμικές επιδόσεις δηλαδή. Ευτυχώς, ο αστεροειδής με διάμετρο στα 9,5 χιλιόμετρα έπληξε τη Γη πριν από 2 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν οι πολυκύτταροι οργανισμοί δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα, γι’ αυτό και δεν αφάνισε κάθε είδος ζωής! Και έπεται βέβαια ότι άλλαξε το κλίμα όλου του πλανήτη, όχι ότι υπήρχε και κανείς βέβαια με νοημοσύνη για να το παρατηρήσει. Ο Θόλος Vredefort αποκαλύπτεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια μόνο από το Διάστημα και συνεχίζει να λειτουργεί ως υπόμνηση του πόσο τρομακτική μπορεί να γίνει η κοσμική μας γειτονιά…

 

X
0,00 €